گیربکس های رایج عبارتند از: مکانیکی، هیدرولیک و هیدرولیک. گیربکس ها عملکردهایی مانند کاهش سرعت، تغییر سرعت، معکوس، قطع برق، و دیفرانسیل های بین -چرخ و بین محور- را انجام می دهند. آنها با کار کردن با موتور، عملکرد روان را در شرایط مختلف عملیاتی تضمین می کنند و در عین حال قدرت و اقتصاد عالی را ارائه می دهند.
انتقال مکانیکی: یک سیستم انتقال مکانیکی به طور کلی از کلاچ، گیربکس، مفصل جهانی، محرک نهایی، دیفرانسیل و محور محور تشکیل شده است.
انتقال هیدرولیک: این سیستم از طریق گردش یک محیط سیال بین عناصر محرک و محرک انرژی جنبشی تولید می کند. دو نوع گیربکس هیدرولیک کوپلینگ هیدرولیک و مبدل گشتاور هستند. کوپلینگ های هیدرولیک می توانند گشتاور را انتقال دهند اما نمی توانند مقدار گشتاور را تغییر دهند. مبدل های گشتاور، علاوه بر تمام عملکردهای کوپلینگ های هیدرولیک، می توانند به تغییر سرعت بدون پله نیز دست یابند.
انتقال هیدرولیک: این سیستم انرژی را از طریق تغییرات در انرژی فشار ساکن محیط انتقال سیال منتقل می کند. گیربکس هیدرولیک دارای مزایای طرح انعطاف پذیر است، اما راندمان انتقال آن کم است، هزینه آن بالا است و عمر و قابلیت اطمینان ایده آل نیست. در حال حاضر فقط در چند وسیله نقلیه خاص استفاده می شود.